Το ξεκίνημα…

Είσαι ένα χρόνο μετά. Τέλη του 2017. Κοιτάς πίσω στην ζωή σου και χαμογελάς. Σκέφτεσαι όσα έκανες αυτόν τον έναν χρόνο και εμπνέεσαι. Είναι η ζωή που αγαπάς, η ζωή που θες να έχεις ζήσει. Τι βλέπεις;

Κάπως έτσι ξεκίνησε το Spin the Wheel. Με μια προβολή της πραγματικότητας που θέλω να ζω. Τα τελευταία 6 χρόνια κάνω κάθε χρόνο ένα ταξίδι 800-3000χμ με ποδήλατο στην Ευρώπη. Γνωρίζω ανθρώπους, μέρη, γεύσεις, ξεπερνώ δυσκολίες, τα βάζω με τον εαυτό μου για να τα ξαναβρούμε πάλι στην επόμενη ανηφόρα. Με γεμίζει και με εμπνέει. Τι υπάρχει άραγε πέρα από αυτό;

Πέρσι πήγαμε με την ActionAid στο Μπαγκλαντές για ένα ερευνητικό ταξίδι σχετικά με την προσβασιμότητα στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Εκεί είδα από πρώτο χέρι την καταλυτική δράση της εκπαίδευσης στα όνειρα των παιδιών:

Η Άσμα, 13 χρονών, ο μπαμπάς της παράλυτος και η μητέρα τυφλή να δουλεύει καμιά φορά ως καθαρίστρια. Μέχρι πριν 2 χρόνια έμενε σε μια παραγκούπολη και δεν πήγαινε σχολείο. Τώρα ζει με άλλα 29 κορίτσια σε ένα Happy Home, έναν ξενώνα φιλοξενίας της ActionAid στην πρωτεύουσα Ντάκα. Έχει πρόσβαση σε στέγη, τροφή, ρούχα και εκπαίδευση. Μαθαίνει αγγλικά, μουσική, υπολογιστές και χορό.  Όνειρό της: να γίνει δασκάλα στο Μπαγκλαντές. Για να το πετύχει, μαζί με τα 29 κορίτσια, τις “αδερφές” της, φτιάχνουν και πουλάνε κοσμήματα για να καλύψουν τις ανάγκες τους, καθώς οι συνεισφορές δεν αρκούν.

 
Η Σίκα τώρα, στο απομακρυσμένο χωριό Μανταργκάνζ ,17 χρονών, σταμάτησε το σχολείο στα 13 γιατί την παντρέψανε. Χώρισε  στα 15 γιατί δεχόταν ψυχική και σωματική κακοποίηση από τον άντρα της και την οικογένειά του. Τώρα ζει με τους γονείς της και θεωρεί ότι δεν έχει κανένα μέλλον, αυτό που της συνέβη της έχει στερήσει το δικαίωμα να ζήσει.  Όνειρα, ελπίδα, όραμα μηδέν.

Παρένθεση: ο γάμος στο Μπαγκλαντές για κορίτσια κάτω των 18 είναι ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ. Για να δοθεί έγκριση,  παρουσιάζουν πλαστά έγγραφα για την ηλικία του παιδιού, παρουσιάζοντάς το ως ενήλικο.

Η καρδιά μου ξεχειλίζει από οργή και θυμό. Ένα κορίτσι 17 χρονών και θεωρεί την ζωή της τελειωμένη. Όσο κι αν προσπάθησα να δημιουργήσω ένα όραμα μέσα της, έπαιρνα σαν απάντηση την άρνηση. Δεν βλέπει καμιά δυνατότητα. Νιώθει ότι με τον γάμο χάθηκαν όλες οι ευκαιρίες της. Τέλος.

Την ενημερώνω για το REFLECT, μια ομάδα γυναικών που αλληλομορφώνονται και μαζί ψάχνουν λύσεις για την τοπική κοινωνία. Μια σπίθα στα μάτια της. Ρωτάει λεπτομέρειες και την ενημερώνω. Φεύγω με την ελπίδα να μπει στην ομάδα. Να ανοίξει τα φτερά της. Να δει την ομορφιά της.

Μήνες μετά στο μυαλό μου η Σίκα δεν με αφήνει να ηρεμήσω. Πού είμαι εγώ μέσα σε αυτό; Τι κάνω; Θεωρούσα ότι εμπνέοντας τους μαθητές μου κάνω το κομμάτι μου στον κόσμο. Ωραίο νανούρισμα για να ικανοποιώ την ακοή μου. Δεν φτάνει όμως. Οφείλω να βγω πιο έξω. Να ακούσω τους ανθρώπους. Να μοιραστώ στιγμές, γεύσεις, μυρωδιές, χαμόγελα. Και μέσα από αυτή τη συναναστροφή να καθρεφτίσει ο ένας στον άλλον τις δυνατότητές του.Να δει τι είναι ικανός να κάνει. Και τελικά να δω, ότι αυτό που θεωρώ έξω από μένα, είναι δικό μου κομμάτι, είμαι εγώ. Κάθε εσύ, κάθε αυτός, είναι κομμάτι της δικής μου ύπαρξης. Και κάθε εγώ είναι κομμάτι της δικής σου.

Σίκα, αυτό το ταξίδι είναι αφιερωμένο σε σένα. Μέσα στα μάτια σου είδα όχι μόνο τι είμαι ικανή, αλλά και τι είναι χρέος μου να κάνω.

Δεν είμαι η πρώτη ούτε η μόνη, αλλά ΚΑΝΩ κάτι. Και το κάτι είναι πάντα περισσότερο από το τίποτα. Εγώ, η δασκάλα, η συνάδερφος, η κόρη, η αδερφή, η ανιψιά, η φίλη, η σύντροφος, η τύπισσα που μένει από πάνω σου, η φίλη σου στο facebook, η διπλανή σου στο λεωφορείο, αυτή που κόλλησε μαζί σου στην κίνηση, κάνω κάτι. Εσύ; Τι μπορείς να κάνεις; Και τι στερείς από τον κόσμο με το να επιτρέπεις τους λόγους σου να είναι δυνατότεροι από τα όνειρά σου; Τι στερείς από τον εαυτό σου;

34 εκατομμύρια παιδιά στην Αφρική δεν πάνε σχολείο. Κι αυτά που πάνε, 80 μαζί σε μια τάξη δεν έχουν βιβλία, ο δάσκαλος χωρίς εκπαίδευση και περιμένουν την σειρά τους για να πάρουν το μολύβι και να κρατήσουν μια σημείωση. Εγώ θα αλλάξω τον κόσμο;

Είναι μια ιστοριούλα που μου λέω κάθε φορά που αναρωτιέμαι αν αυτό που κάνω έχει κάποιο νόημα. Θέλω να την μοιραστώ μαζί σου:

Ένας παππούς περπατούσε με τον εγγονό του στην παραλία. Ο μικρός σήκωνε κάθε αστερία που συναντούσε και τον έριχνε στην θάλασσα. Ο παππούς ρώτησε τον εγγονό του γιατί το κάνει αυτό, και το παιδί είπε: «Μα αν τους αφήσω εδώ θα ξεραθούν και θα ψοφήσουν. Τους σώζω τη ζωή έτσι.»
Ο παππούς είπε: « Η παραλία είναι ατελείωτη και υπάρχουν εκατομμύρια αστερίες. Αυτό που κάνεις δεν έχει καμιά σημασία».
Το παιδί κοίταξε τον αστερία στο χέρι του, τον πέταξε στο νερό και απάντησε: «Γι’ αυτόν όμως, έχει σημασία!».

ΥΓ: Στην φώτο η Σίκα, 17 χρονών,  το καλοκαίρι του ‘15…